Schronisko dla bezdomnych zwierząt

Starogard Gdański  tel. (58) 56 099 31

Profile

Layout

Cpanel
Kasia

Kasia

Ziko

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Psów

Jaki był jego los, zanim stał się bezdomny? Czy był kochany, czy jego właściciel przypominał sobie o nim zaledwie od czasu do czasu? Na nasze pytania nigdy nie uzyskamy odpowiedzi. Zostają nam tylko nasze domysły. Wiemy jedynie tyle, że psiak przy obroży ma ogniwo od łańcucha. To każe nam przypuszczać, że pełnił rolę psa łańcuchowego. Ciężko wypatrzeć go w boksie, gdyż większość czasu spędza w budzie. Mamy wrażenie, że to jedyne, co jest mu dobrze znane. Czy kiedykolwiek zaznał domowego ciepła? Powątpiewamy. Zdaje nam się, że ktoś wychował go w przekonaniu, że jedyne, na co zasługuje to buda i tylko tyle przestrzeni, ile daje mu wiszący na szyi łańcuch. Czy to prawda? Ziko nie zasługuje na szczęście u boku kochającego człowieka? Myślimy zupełnie inaczej.  I właśnie teraz ruszamy na poszukiwanie jego szczęścia. Wierzymy, że gdzieś tam w świecie istnieje ktoś, kto pokaże tej psinie, że życie nie kończy się tam, gdzie pozwala dojść łańcuch. Czy ktoś taki się znajdzie?

Ken

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Psów

Kiedy domem jest stodoła, z której nigdy nie wychodzisz, nic dziwnego, że nie znasz słońca czy trawy pod łapami. Kiedy ludzie zdali się o Tobie zapomnieć, nic dziwnego, że ich widok Cię przeraża. Przez wiele lat, życie w zamknięciu bez kontaktu z człowiekiem było codziennością dla Barbie, Kena, Flory i Stelli. Były zdane na siebie i tylko siebie jedynie miały. Nie dziwi, więc fakt, że są ze sobą zżyte, że działają tak, jak wataha. Kiedy z jednym coś się dzieje, reszta jest gotowa pędzić mu z pomocą, zgodnie z zasadą „jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”.  Psy trafiły pod naszą opiekę bardzo zaniedbane, w złej kondycji, sierści ktoś dawno przestał poświęcać uwagę, przez co ich ciała pokrywało mnóstwo kołtunów. Ken to typowy przywódca stada. Gdy tylko na spacerze oddzieli się go od suczek, natychmiast szuka sposobu, by znowu się do nich dostać. Jako jedyny samiec musi ich pilnować i zawsze trzymać na nie oko. Ken jak i reszta czeka na pierwszy w życiu dom, taki z prawdziwego zdarzenia. Dom, w którym zaznają prawdziwej miłości, która będzie trwać już do końca ich psiego żywota. Jesteś gotowy spełnić ich największe marzenie?

Zapraszamy na kolejny Spacer Przyjaźni, który odbędzie się w ostatnią sobotę miesiąca (28.01). Wyruszamy o 11. Psiaki i my nie możemy się doczekać ♥

Często psy są oczami człowieka. Specjalnie szkolone od szczeniaka żeby pomagać niewidomym osobom w codziennych obowiązkach. Potrafią robić niesamowite rzeczy. Czasami jest to aż niezwykłe, że psy potrafią się nauczyć wstawiać pranie, suszyć je, a następnie układać. Co jeśli jest na odwrót? Czy człowiek może być oczami psa? Odpowiedź jest raczej oczywista. Dużo osób uważa, że opieka nad niewidomym zwierzęciem to duża odpowiedzialność, że takiego zwierzaka nie można zostawiać samego w domu. Tak naprawdę wystarczy dzień lub może trochę więcej żeby zwierzę przyzwyczaiło się do układu pomieszczeń, żeby zapamiętało gdzie ma swoją miskę. Co z spacerami? Pies zazwyczaj potrafi wyczuć przeszkodę. Zwierzęciu niewidomym od zawsze lub takim, które straciło przez coś wzrok wyostrzają się inne zmysły. Oczywiście na spacerze z człowiekiem, który powinien mieć psa na smyczy nic mu nie grozi. Człowiek jest oczami takiego psa. Musi pomóc mu przejść bezpiecznie przez ulicę lub inne trudniejsze przeszkody. Nie jest to żaden wysiłek. Zachęcamy do adopcji takich psów. Takie psy nie są gorsze. One kochają tak samo, tak samo potrafią okazywać uczucia. Może właśnie to ty i twoje oczy będziecie wzrokiem jednego z naszych podopiecznych? Podarujecie im dom? Zapewnicie bezpieczeństwo? Uwierzcie, że warto!


Kontakt w sprawie adopcji:
58 560 99 31 lub 668 046 572 
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi.

Simon

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Kotów

Simon trafił do nas jako dzikus. Jeden z kotów wolnobytujących po zabiegu kastracji nauczony radzić sobie samodzielnie. Nie znał innego życia i panicznie bał się ludzi. Trafił do nas jako dzikus kiedy poważnie zachorował. Wychudzony, z matową sierścią, która dawno straciła swój blask. Szybko przekonał się, że nie opłaca się być groźnym drapieżnikiem i z warczącego i fukającego "diabła" stał się niesamowitym pieszczochem. Pozwala się głaskać a nawet sam do tego zachęca. Mrucząc daje znak, że bardzo pragnie aby się nim zainteresować. Jest bardzo ciekawski, zagląda wszędzie i wszystko chciałby wiedzieć. Do swojego przyszłego domu wniesie dużo szczęścia, radości i miłości.

IZMA

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Psów

Niekiedy jedziemy po bezdomne psy poza nasze miasto. Wszystko to dzieje się kiedy otrzymujemy zgłoszenie z gminnego urzędu. Bardzo się cieszymy kiedy pracownicy wychodzą z pomocą. Czekaliśmy tak na przybycie jednego z nich. Przybył jak obiecał i po prostu pokazał nam psa. Leżał ba parkingu wśród rzędu samochodów. Otwarta przestrzeń, kilka bloków i pies, w którym budziła się panika na widok obcych. Kilkadziesiąt minut biegu, lokalizowanie zwierzęcia w połączeniu z zapewnieniem bezpieczeństwa przy ruchliwej ulicy. No i udało się, ale nie dzięki pomocy urzędnika a okolicznych mieszkańców. Pies kilkq tygodni zamieszkiwał osiedle a z dziećmi tworzył najpiękniejszą parę przyjaciół. Krzywdę musiał zrobić jej ktoś z nas. W intencje dzieci nie zwątpi nigdy. Zaufanie Izmy trzeba uzyskać na nowo. Podejmiesz to wyzwanie?

 

Grudzień to jeden z okresów w ciągu całego roku kiedy jesteśmy bardziej otwarci na cierpienie innych. Budzi się w nas empatia i chęć niesienia pomocy. Na co jednak te starania jeśli chcemy uszczęśliwić kogoś na siłę pod wpływem impulsu. Potem okazuje się, że te pomysły wcale nie niosą za sobą niczego dobrego. Jak każdego roku tak i w tym bardzo prosimy o przemyślane adopcje naszych podopiecznych. Nie chcemy po świętach słyszeć, że ten za duży lub nie to umaszczenie lub dziecko rozczarowane po prostu powiedziało: "Nie mamo, nie chcę pieska". Jeden pogryzł kapcie, inny zjadł świąteczne przysmaki ze stołu a jeszcze inny strącił wszystkie bombki z choinki. Większość z Was myśli, że brzmi to absurdalnie i wcale nie ma miejsca. Wystarczy spytać któregoś z nas co przez te wszystkie lata było dane mu usłyszeć pierwszego czy kolejnego dnia po świętach. Nic nie jest zmyślone, to wszystko to jedynie przestroga. Nie dajmy złudnej nadziei, nie działajmy pochopnie, nie krzywdźmy!

 

Przy okazji informujemy, że 23 oraz 24 grudnia w naszym schronisku adopcje zostaną wstrzymane.


Można nas odwiedzić, podarować bezdomniakom trochę świątecznego czasu.Wziąć na spacer, pogłaskać kociaki a pierwszego dnia świąt spytać co też nam opowiadały w czasie północy te nasze zwierzaki. Każdy z nich ma w sobie jakieś smutki i żale do nas ludzi. Może podzielą się tym z nami?

 

Bobruś

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Psów

 Czasem nic nie idzie po naszej myśli. Dni zaczynają się źle i jeszcze gorzej kończą. Co jest najlepszym antydepresantem? Nasz Bobruś. Nasza iskierka miłości. Bobruś jest niewielkich rozmiarów, starszym psiakiem. To niesamowicie uczuciowe stworzenie, które potrzebuje ciepła i miłości. Kocha każdego, kto poświęci mu choć kilka chwil. Na spacerze nie odstępuje człowieka na krok, bardzo nie chce, aby wspólny czas dobiegł końca. Bardzo chciałby znaleźć dom, gdzie już do końca swoich psich dni będzie kochany. Nie powinien mieszkać jednak z małymi dziećmi. Kocha wszystkich i nigdy nie ma złych zamiarów, jednak podgryza, gdy jest podekscytowany. Bobruś, choć starszy od wielu psów w schronisku, z nadzieją wygląda zza krat dnia, kiedy to właśnie Ty zabierzesz go do siebie. Kto wie, może nadchodzące święta spędzicie już razem? Bobruś będzie bardzo wdzięczny, nie zawiedziesz się na nim. Tylko daj mu szansę.

 

Spencer

Napisane przez Opublikowano w Adopcje Psów

Powszechnie wiadomym jest, że w przeszłości rycerze walczyli o honor czy rękę damy. Działo się to zazwyczaj na terenach zamków. W takim miejscu również ostatnio toczyła się walka. Pomiędzy dwoma psimi rywalami. Zamiast metalowych mieczy, ostre zęby. Nie wiemy, o co przyszło walczyć naszemu Spencerowi. Jedno jednak jest pewne – walczyłby do upadłego. Do ostatniej kropli z żył i ostatniego tchu. Walczyłby, gdyby nie człowiek, który postanowił rozdzielić dwa gryzące się psy. W tamtym momencie nie było dla niego ważne, kogo gryzie. Liczyło się tylko to, aby się obronić. I stało się – pogryzł człowieka. Skierowano go na obserwację. Co możemy o nim powiedzieć? Wydaje nam się, że to był pojedynczy incydent w jego życiu. Spencer jest pokaźnych rozmiarów zwierzęciem i na pewno można czuć przed nim respekt, jednak jest bardzo uczuciowym psem. Ponad wszystko pragnie naszej uwagi. Żałośnie skamle, kiedy przechodzimy obok jego boksu. Czy w czyimś sercu znajdzie się tyle miłości, aby pokochać naszego olbrzyma?

Kolejny dzień plakatowania i promowania za nami :)
Mamy nadzieję że się uda! A już dziś 19.10 widzimy się w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych , ul. Skarszewska od 16 do 19 oraz w urzędzie od 9 do 14:00. Więcej informacji na temat lokali wyborczych u dni głosowania na zdjęciu dołączonym do artykułu. <3